سرمايه بانك:پایان نامه درباره سودآوری بانک‌های دولتی

سرمايه بانك

يكي از عوامل موثر بر سودآوري بانك‌ها سرمايه بانك است. بانك‌ها مي‌توانند با در اختيار داشتن سرمايه بالاتر به آساني ثروت اعتباري خود را از طريق دادن وام افزايش و بدين ترتيب هزينه تامين وجوه را كاهش دهند. به علاوه، بانك‌ها با نسبت سرمايه بيشتر معمولا نياز كمتري به منابع مالي خارجي دارند كه اين به معناي اثر مثبت بر سودآوري بانك است.[1]علاوه براين، سرمايه بانك به صورت نسبت حقوق صاحبان سهام به دارايي‌ها اندازه‌گيري مي‌شود، كفايت سرمايه را نشان مي‌دهد و امنيت عمومي و سلامت موسسات مالي را به دنبال خواهد داشت در واقع سرمايه بالاتر به معناي توانايي بانك براي جذب زيان‎ها و اداره كردن در عرض ريسك سهامداران است. GUL, S.; Irshad, K. and Zaman,K:61 (2011)

همچنين ممكن است سرمايه بالا، بانك‌ها را به پذيرش ريسك بيشتر در پرتفوليوي دارايي‌هاي‌شان به وسيله افزايش پرداخت اعتبارات و تسهيلات به اميد افزايش درآمد، تحريك كند. بنابراين، انتظار براين است كه بين نسبت سرمايه و سودآوري بانك رابطه مثبتي وجود داشته باشد كه اين موضوع در مطالعات نشان داده شده است.[2]

با اين وجود، نگهداري بيش از حد سرمايه و نقدينگي باعث كاهش ريسك و كاهش بازددهي هر بانك مي‌شود. براين اساس، بانك‌هايي كه سرمايه كمتري دارند، ريسك پذير بوده و انتظار براين است كه بازدهي بيشتري داشته باشند. بنابراين، نسبت سرمايه براساس فرضيه ريسك – بازدهي اثري منفي بر سودآوري خواهد داشت (Uchenna et.al,2012:17).

2-2-3-1-3. حجم سپرده‌هاي بانكي

از عوامل موثر مهم در سودآوري بانك‌هاي مي‌توان به سپرده‌هاي بانكي اشاره كرد. وجوهي اعم از پول رايج كشورو يا پول كشور خارجيكه اشخاص حقيقي و حقوق تحت شرايطي كه قانون تعيين مي‌نمايد، نزد بانكها و موسسات اعتباري نگهداري مي‌نمايند، سپرده ناميده مي‌شود. قبول سپرده توسط بانك باعث ايجاد تعهدات متقابل بين بانك و مشتريان براساس قرارداد فيمابين مي‌گردد. عواملي كه مي‎توانند بر روند جذب سپرده‌ها توسط بانكها تاثيرگذار باشند عبارتند از نقدينگي بخش خصوصي، نرخ سود پرداختي، تبليغات بانك، جوايز پرداختي، تعداد شعب بانك، تسهيلات پرداختي، درآمد ملي، درآمد سالانه و نرخ رشد جمعيت. (هدایتی و همکاران،89:1383)

سپرده‌ها به دو نوع سپرده‌هاي ديداري و سپرده‌هاي غير ديداري قابل تقسيم هستند. سپرده ديداري، به سپرده‌اي اطلاق مي‌شود كه به محض مطالبه آن از بانك و بدون اطلاع قبلي قابل پرداخت بوده و عيناً مانند وجه نقد قابليت نقل و انتقال داشته باشد. اين سپرده‌ در محاسبه حجم پول كشور منظور مي‌شود. در حاليكه سپرده غير ديداري به سپرده‌اي اطلاق مي شود كه در آن شخص سپرده گذار بايد براي نقل و انتقال پول مراجعه كند. در يك تقسيمبندي ديگر نيز مي‌توان سپرده‌ها را در چهار نوع قرض‌الحسنه جاري، قرض الحسنه پس انداز، سرمايه‌گذاري كوتاه مدت و بلند مدت تقسيم بندي نمود.(هدایتی و همکاران،89:1383) به طوريكه:

– حساب قرض‌الحسنه جاري قرارداد دو جانبه‌اي است كه بنا به تقاضاي اشخاص حقيقي و يا حقوقي در بانك افتتاح مي‌شود. وجوه واريز شده در اين حساب با صدور چك از طرف صاحب حساب برداشت و يا در وجه اشخاص ثالث كارسازي مي‌گردد. اين حساب از لحاظ هزينه‌هاي جذب و نگه داري جزء سپرده‌هاي ارزان قيمت محسوب مي‌شود و به موجودي اين گونه حساب‌ها هيچ گونه سودي تعلق مي‌گيرد. رابطه حقوقي بين سپرده‌گذار و بانك در اين حساب رابطه دائن و مديون بوده و مشتري در اين قرارداد قرض دهنده (دائن) و بانك قرض گيرنده (مديون) قلمداد مي‌گردد.

– حساب قرض‌الحسنه پس‌انداز سپرده‌اي است كه دارنده آن وجوه مازاد بر مصرف خود را بدون قصد انتفاع به منظور برخورداري از اجر معنوي به بانك مي‌سپارد تا در موقع ضروري و مورد نياز آن را برداشت و رفع احتياج نمايد. از نظر ارتباط حقوقي، رابطه بانك با سپرده‌گذار رابطه دائن و مديون دارد، لذا بانك مكلف است عندالمطالبه اصل سپرده‌هاي قرض‌الحسنه را مسترد نمايد. از نظر هزينه جذب و نگهداري اين نوع سپرده از جمله سپرده‌هاي ارزان قيمت بانك محاسبه‌ مي‌گردد به اين حساب سودي تعلق نمي‌گيرد.

– در سپرده سرمايه‌گذاري كوتاه مدت، بانكها به وكالت از طرف سپرده‌گذار با داشتن حق توكيل به غير، وجه سپرده را به طور مشاع بكار گرفته و منافع حاصله را پس از كسر حق‌الوكاله مطابق مقررات با داشتن حق المصالحه منافع را به تناسب مبلغ و مدت وجوه به كار گرفته شده احتساب و به سپرده‌گذار يا قائم مقام قانوني وي پرداخت مي‌نمايد.

– سپرده بلندمدت براي دوره‌هاي يكساله، دوساله، سه‌ساله، چهارساله، پنج‌ساله افتتاح مي‌گردد. اين نوع سپرده‌ها كه بانك در به كار گرفتن آن‌ها وكيل سپرده‌گذار مي باشد، در امور مشاركت، مضاربه، اجاره به شرط تمليك و ساير معاملات مورد استفاده قرار مي‌گيرد. منافع حاصل از عمليات مذكور بر اساس قرارداد منعقد شده، متناسب با مدت و مبلغ سپرده‌هاي سرمايه‌گذاري و رعايت سهم منابع بانك در كل وجوه به كار گرفته شده تقسيم و پس از كسر حق‌الوكاله به بانك پرداخت خواهد شد.

2-2-3-1-4. نقدینگی

در سیستم بانکی، نقدینگی از مهم‌ترین عنصر داخلی به شمار می‌آید، چرا که کمبود آن، بانک را با خطر عدم توانایی در ایفای تعهدات و در نتیجه ورشکستگی مواجه می‌کند. در مقابل مازاد نقدینگی در بانک نیز به معنای تخصیص ناکارآمد منابع می‌باشد که این امر در نهایت می‌تواند منجر به از دست دادن بازار شود. از این رو دارا بودن حجم نقدینگی مطلوب در بانک‌ها از اهمیت خاصی برخوردار است. تجربیات پولی و بانکی نشان می‌دهد که داشتن حجم مناسب از نقدینگی و افزایش آن می‌تواند منجر به کاهش ریسک و بالطبع افزایش سودآوری بانک‌ها گردد.( 1989 boark.)،(alper&anbr,2011) فیلو(1382)، حیدریان (1384)). در مقابل نیز برخی مطالعات نیز نشان از رابطه منفی بین سودآوری و نقدینگی دارند. از آن جمله می‌توان به مطالعه مولینیوکس و سورنتون() اشاره نمود. به طور کلی نقدینگی خاصیتی از دارایی است که به زمان و هزینه تبدیل آنها به پول بستگی دارد، به عبارت دیگر هزینه مبادله یک دارایی به پول معیاری برای سنجش دارایی است.

[1]. Berger(1995)

[2]. Dmiguek-kunt and huzinga(1998); Abreumendes(2000); Ben Naeaur(2003); Yokeley(2007); Ditvish (2009)

این نوشته در مقالات و پایان نامه ها ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.