تربیت فرزندان خوب همیشه یکی از نگرانیای پدرها و مادرهاست. والدین سعی می کنن مهارتای زندگی و آداب رفت و اومد رو به فرزندان خود یاد بدن، نظم و مسئولیت پذیری کودکان خود رو تقویت کنن و افراد مفیدی به جامعه تحویل بدن. اما سن والدین در مهارتای اجتماعی و فردی کودکان اثر داره؟ شاید شمام شنیدین که میگن: «والدین جوون انرژی و حوصله ی بیشتری واسه سروکله زدن با بچه هاشون دارن ولی والدینی که اختلاف سنی بیشتری با فرزندان خود دارن، از تجربه و امکانات بیشتری واسه تربیت فرزندان برخوردارن.»

شما چه فکر می کنین؟ واقعا سن والدین در تربیت فرزندان تأثیرگذاره؟ باید فاصله سنی مناسب و مشخصی بین فرزندان و والدین وجود داشته باشه؟

 

شرایط زندگیای امروزی باعث شده خونوادها کوچیک تر و سن فرزندآوری بیشتر از گذشته ها شه. میانگین سن والدینی که اولین فرزندشان رو به دنیا میارن، بالا رفته. شاید در ظاهر این موضوع خیلی مهم به نظر نرسه اما ، «سن» در سلامت فرزندان و والدین نقش خیلی مهمی بازی می کنه. به همین دلیله که مسائل مربوط به سن فرزندآوری، مورد توجه پزشکان و محققان اجتماعی قرار گرفته.

بارداری در سنای بالا چه عواقبی واسه کودکان داره؟

علی خلاف میل حساسیتایی که واسه بارداری در سنای پایین هست، تحقیقات نشون میدن بارداری در سنای بالا هم موجب بروز مشکلات عصب شناختی در نوزادان می شه. طبق یکی از تحقیقایی که اخیرا در آمریکا انجام شده، پدرانی که در سنای بالا صاحب بچه می شن، فرزندانی دارن که در زمان رشد و کودکی با مشکلای نامحسوسی در موردای عصب شناختی روبه رو خواهند بود.

در این تحقیق ۵۶ هزار کودک ۸ ماه، ۴ ساله و ۷ ساله مورد آزمایشایی در مورد ی تواناییای عصب شناختی قرار گرفتن. در این آزمایشا تواناییایی مثل قدرت دلیل، حافظه، تمرکز در یادگیری، درک، صحبت کردن، خوندن و بعضی مهارتای حرکتی مورد توجه قرار گرفتن.

در این تحقیق، کودکانی که پدران مُسن تری داشتن، در تموم آزمایشا به جز آزمایشای مربوط به مهارتای حرکتی، نمرات کمتری گرفتن. بالا بودن سن پدران، رابطه معکوسی با تواناییای شناختی فرزندان داره. نکته ی جالب این بود کودکانی که مادران مُسن تری داشتن، از امتیازات بالاتری در مورد ی مهارتای شناختی بهره مند بودن.

این افسانه که مردها در سنای پیری هم خوب توانایی فرزندآوری دارن و نتایج خاصی فرزندان شون رو تهدید نخواهد کرد، با تحقیقات امروزی کم کم نقض می شه و زیر سؤال میره. بقیه تحقیقات هم نشون میدن بالا بودن سن پدران در افزایش آمار مریضی اوتیسم در کودکان نقش داره. علی خلاف میل اثر سن والدین در سلامت فرزندان و با وجود گستردگی این موضوع در دنیای امروز، پزشکان این مسئله رو نگران کننده نمی دونن.

بارداری مادران در سنای بالاتر موجب مشکلایی موقع تولد، وزن کم نوزاد و زایمون زودرس می شه. اما مشکلا و نواقص تنها به مادران مُسن تر محدود نمی شه. خیلی از تحقیقات نشون میدن که مادران خیلی جوون هم مشکلاتی رو به فرزندان خود مجبور می کنن. تحقیقات گسترده نشون میدن که بارداری در سنای زیر ۲۵ سال باعث مشکلات بدتری در مورد ی سلامت نوزادان می شه و مشکلاتی در مورد ی قد نوزادان، چاقی بیشتر از اندازه، سلامت عمومی و بقیه مشکلات رو به همراه میاره.

بررسی نقش سن والدین در تربیت فرزندان از بُعد روان شناسی

اثرات بیولوژیکی بارداری و فرزندآوری در سنای بالا یا پایین تا حدود زیادی نشونه، اما اثرات روانی این مسئله چیجوری بروز می کنه؟

با وجود فرقای زیادی که بین مادران با سنای مختلف هست، نمیشه فرق زیادی در مورد ی ابعاد روان شناسی بین اونا قائل شد. حتی این نکته هم عنوان می شه که مادران در سنای بالاتر معمولا دارای درآمد بیشتر و تحصیلات بهتری هستن، در زمان بارداری رفتارهایشان رو بیشتر تحت کنترل دارن و با خطرات کمتری روبه رو می شن. درهرحال، سن وسال اثرات احتمالی و پنهون ای بر سلامت والدین و فرزندان داره. مثلا، مادرانی که در آخرای سنای نوجوانی و اول سنای جوانی یعنی سالای آسون ده سوم (۲۰ سالگی به بعد) باردار می شن، بیشتر با خطر مرگ ومیر روبرو هستن. یا بارداری در سنای ۲۲ و ۲۳ سالگی، اثرات نامناسب و خطرناکی بر سلامت افراد در سالای بعدی زندگی می ذاره. بچه دار شدن در سنای پایین امکان دچار شدن به افسردگی رو هم افزایش می ده. بعضی تحقیقات نشون میدن که ۲۸ تا ۴۸ درصد از مادران جوون، از افسردگی رنج می برن.

مطلب مرتبط :   عرق کردن باعث سوزاندن کالری و لاغری می شه؟

تحقیقات مختلف درباره ی سلامت روانی والدینی که در سنای بالاتر اقدام به فرزندآوری می کنن، نتایج مختلفی نشون میدن. بعضی تحقیقات از اثرات نامناسب بارداری در سن بالا بر سلامت جسمی مادران سخن میگن و بعضی دیگر از افسردگی مادرانی صحبت می کنن که در سنای بالای ۳۵ سال باردار می شن.

از طرف دیگه، بارداری در سنای بالاتر به زنان فرصت تحصیل در مقاطع بالاتر و رسیدن به امنیت پولی می ده. یافتهای تحقیقات درباره ی اثر سن بر بارداری تا حدودی ضد ونقیضه. مثلا علی خلاف میل شرایط عمومی مطلوبی که مادران باردار در سنای بالاتر می تونن داشته باشن، در خطر مشکلاتی مثل پره اکلامپسی، فشار خون بالا در بارداری و دیابت هستن. این مشکلات می تونن در تموم عمر اونا رو تحت اثر قرار بدن. (پره اکلامپسی یکی از مشکلات زمان بارداریه که تنها راه درمان اون، خارج کردن جنین و پایان دادن به حاملگیه.)

والدین چه میگن؟

فارغ از اثرات زیست شناسیِ فرزندآوری در سنای بالاتر، روش تربیت هم در این سنای متفاوت هستش. مثلا بعضی از تحقیقات نشون می ده که والدین بالای ۴۰ سال فکر می کنن بهترین سن واسه بچه دارشدن، کمه کم ۵ تا ۱۰ سال زودتر از سن فعلی آنهاست. تعداد دیگری از والدین با سن وسالی مثل، امتیازات فرزندآوری در این سنای رو خیلی زیاد میدونن.

در پژوهشی، ۸۰ درصد از مادران و ۷۰ درصد از پدران به فکر بودن بهترین سن فرزندآوری، ده ۳۰ زندگیه. (البته این تحقیق خیلی گسترده نبود و طیف بزرگی از آدما رو شامل نمی شد. واسه کسب نتایج دقیق تر، به تحقیقات گسترده تری نیازه.)

یکی از دلایلی که والدین رو از فرزندآوری در سن بالا راضی نگه می داره، ثبات و آمادگی اونا از دید عاطفیه. افراد در سنای بالاتر از اعتماد به نفس بیشتری برخوردارن، نرمی بیشتری دارن و خودآگاهی بهتری نسبت به خود پیدا کردن. علاوه بر اینکه بر خود تسلط بیشتری دارن، از توانایی پولی بهتری واسه حمایت فرزندان بهره مند هستن و در ایجاد رابطه با فرزندشان بهتر عمل میکنن.

مثلا یکی از پدرانی که در تحقیقاتِ مربوط به اثر سن والدین بر فرزندان شرکت داشت، به فکر بود که حالا و در این سن، نسبت به ۲۰ پارسال، خودش رو بهتر می شناسد و آسون تر می تونه با فرزندش رابطه برقرار کنه، حالا می دونه که چیجوری از فرزندش حمایت کنه و تشویق کننده اون باشه.

بقیه فایدهایی که والدین مُسن تر عنوان می کنن، موفقیت شغلی، امنیت پولی، ارتباطات محکم اجتماعی، محیط کاری منعطف و داشتن وقتِ بیشتر هستن. البته این موارد به معنای کامل و بی مشکل بودن شرایط والدین مُسن تر نیس. نباید از یاد برد که تعدادی از این والدین فکر می کنن بهتر بود در ده سی اُم زندگی شون اقدام به بچه دار شدن می کردن. اما چرا؟

۱. انرژی بیشتر

یکی از عادی ترین مشکلاتی که والدین مُسن تر از اون حرف میزنن، نبود وجود انرژی کافی واسه همراهی با فرزندان کوچکه. والدین مُسن شاید به اندازه والدین جوون، واسه همراهی با تحرکات و فعالیتای پُرجنب وجوش فرزندان خود، انرژی نداشته باشن.

۲. باروری و طول عمر

یکی دیگر از نگرانیای والدین مُسن به توانایی باروری بازمی شه. این افراد معمولا نگران توانایی باروری خود در این سنای هستن و اینکه شاید نتونن بچه های بیشتری داشته باشن. علاوه بر این، اختلاف سن زیاد بین والدین و فرزندان، پدرها و مادرها رو از واسه مرگ و تنها ماندن بچه کمی نگران می کنه.

مطلب مرتبط :   میوه ها

۳. ثبات پولی و عاطفی

در بین همه افرادی که در تحقیقات مختلف شرکت می کنن، معمولا تعداد زیادی از آدما ده سی اُم زندگی رو بهترین زمان واسه فرزندآوری تلقی می کنن. چون در این ده از زندگی، والدین ثبات پولی و عاطفی بهتری دارن، مشکلاتی مثل کمبود انرژی لازم واسه همراهی بچه، مشکلات باروری و درنتیجه تعداد فرزندان کمتر، دل نگرانی واسه اختلاف سنی، تنها ماندن فرزندان و … دیگر وجود نداره.

اثر سن والدین بر رفتار فرزندان

نتایج مطالعه ای که در سال ۲۰۱۷ در نشریه ی آکادمی روان پزشکی کودکان و نوجوانان آمریکا چاپ شد، به بررسی اثرات سن والدین بر ۱۵ هزار جفت دوقلو پرداخته بود. در این تحقیق الگوهای رشدِ مربوط به رهبری، همکاری و مهارتای اجتماعی دوقلوها مورد توجه قرار گرفتن. علاوه بر سن والدین، عوامل ژنتیکی و محیطی هم در این تحقیق بررسی شدن.

نتایج نشون می داد که سن پدران باعث بروز فرقایی در رشد اجتماعی فرزندان شون شده. بچهایی که پدران شون زیر ۲۵ سال یا بالای ۵۱ سال بودن، در سنای راحت ی کودکی مهارتای اجتماعی بهتری از خود بروز می دادن. اما این مهارت ها در سنای نوجوانی نسبت به همتایان شون که پدرانی بین سال داشتن، افت پیدا می کرد.

دکتر مگدلنا جنکا (Magdalena Janecka) که نویسنده ی اصلی و سرپرست این تحقیق بود، عنوان می کنه: «نتایج تحقیقات ما نشون داد که سن والدین می تونه تأثیراتی بر مهارت ها و پیشرفت ی فهم و درک فرزندان داشته باشه.» مثلا مشخص شد کودکانی که پدران خیلی جوون یا خیلی پیر دارن، موقعیتای اجتماعی مختلف رو رقابت برانگیزتر از بقیه کودکان میدونن.

حتی اگه این کودکان گرفتار به اوتیسم نباشن، بازم روبرو شدن با موقعیتای اجتماعی و مسائل مختلف واسه شون دشوارتره. البته بررسی عوامل ژنتیکی مشخص کرد که علی خلاف میل نتایج مثل در هر دو طیف سنی پدران، دلایل تشکیل نتایج در هر گروه با دیگری متفاوته.

سخن پایانی

پس در چه سنی باید بچه دار شد؟ عوامل زیادی در تربیت فرزندان از تولد تا بزرگسالی نقش دارن. اما اثر خودِ والدین از تموم عوامل دیگر بیشتره. بچه دار شدن در هر سن وسالی امتیازات و مشکلات خاص خودش رو داره. فارغ از نکاتی که در این مورد مطرح می شه، نمی تونیم از فرقای فردی و شخصی زن و شوهر غافل بمونیم.

درهرحال تحقیقات و تحقیقات مختلف نشون دهنده اینه که بچه آوری در هر سنی، خواه اول ۲۰ سالگی باشه یا در ده ۴۰ سالگی، تأثیراتی روانی و جسمی بر والدین و فرزندان داره. همونجوریکه گفته شد، والدین جوون انرژی و حوصله ی بیشتری در برخورد با فعالیتای فرزندان شون دارن و از طرف دیگه فرزندان اونا از مهارتای اجتماعی کمتری بهره مند می شن و خودشون هم بیشتر در خطر دچار شدن به افسردگی هستن.

از طرف دیگر والدین مُسن تر هم علی خلاف میل داشتن تجربه و علم بیشتر، حتما در بهترین شرایط قرار ندارن و ممکنه فرزندان اونا با مشکلات احتمالی عصب شناختی روبه رو شن. درهرحال تصمیم با شماس که در چه سنی بچه دار بشین. در این بین چیزی که مهمه، توانایی شما در مدیریت شرایط و شرایطه.

در هر سنی که هستین، باید بتونین با شناخت درست و دقیق وضعیت خود، بیشترین استفاده رو از امتیازات موجود ببرین و سلامت خود و بچتون رو تضمین کنین. اگه تصمیم دارین در سنای بالاتر بچه دار شید، باید علم و تجربه خود رو به عنوان اهرم مهمی در تربیت و رشد کودک تون در نظر بگیرین و اگه می خواید در سنای پایین تر بچه دار شید، بیشترین استفاده رو از انرژی خود ببرین.

 


10000تومن


5000تومن

دسته بندی : Uncategorized

دیدگاهتان را بنویسید