یادگیری تیمی//پایان نامه درمورد یادگیری استراتژیک

دانلود پایان نامه

یادگیری گروهی و تیمی

به منظور توسعه یادگیری در سازمان باید به صورت گروهی کارکرد، به صورت گروهی فکر کرد و از قابلیت ها و تجارب یکدیگر استفاده کرد؛ زیرا یادگیری علی رغم این که با قابلیت های فردی و قدرت فهم افراد مرتبط است، اصولاً نظامی گروهی تلقی می شود.

به نقل از سنگه و دیگر نظریه پردازان یادگیری گروهی دوّمین سطح یادگیری محسوب می شود. یادگیری گروهی به این معناست که تیم ها قادر باشند به عنوان یک مزیّت واحد فکر کرده، چیزی را خلق نموده و بیاموزند(رحمتی و همکاران، 1390، 72). یادگیری گروهی و تیمی متضمّن ساخت و ایجاد دانش جدید و ایجاد ظرفیت های اقدام توأم با همکاری است. تفسیر اقدامات در این سطح بر خلق فرهنگی تأکید می کند که در آن افراد احساس می کنند بخشی از یک تیم هستند. وقتی سازمانی را به عنوان یک کل در نظر بگیریم، تیم ها، گروه ها یا شبکه های آن به عنوان ابزارهایی به کار برده می شوند که از طریق آنها فرآیند یادگیری صورت گرفته و اطّلاعات کسب شده درون سازمان مبادله می شوند. اگرچه یادگیری فردی باید قبل از یادگیری در سطح سازمانی صورت گیرد، ولی یادگیری تیمی به عنوان بخشی از یادگیری سازمانی ظاهر می شود و بنابراین رابطه ای میان یادگیری فردی و سازمانی بر قرار می سازد (لگزیان و همکاران، 1389، 105). همه سازمان ها همواره برای بهبود کیفیّت خدمات و توسعه محصولات و برای این که روند کار بالا برود نسبت به گذشته به تشکیل تیم تکیه فراوان کرده­اند (گاردنر و همکاران،1997،45). شرکت­های کوچک می تواند فقط از یک تیم واحد تشکیل شده باشد در حالی که شرکت های بزرگ تر از تعدادی تیم های مجزا تشکیل شده اند. مفهوم تیم ذاتاً بیان گر تلاش های هماهنگ است یعنی تلاش هایی که به صورت جمعی انجام می گیرد و خیلی مؤثّرتر از زمانی است که به صورت انفرادی می باشد (دترم، 2006، 2). افراد مختلف درباره ی تیم و گروه نظراتی را بیان نموده اند بر اساس تعریف سل و ادمونس یادگیری تیمی یعنی کسب و تولید و استفاده از دانش و اطّلاعاتی که اعضای تیم را قادر می سازد تا به صورت گروهی برای حل مسائل و مشکلات اقدام نمایند(اوّلسون و همکاران ، 2010، 493).  گومز بیان می دارد که یادگیری مبتنی بر تیم به عنوان یک استراتژی یادگیری سازمانی در فعّالیّت های تیمی محسوب می شود که می تواند کیفیّت یادگیری را افزایش دهد(گومز و همکاران، 2010، 379). ون ورکن و همکارانش بیان می دارد که در کار گروهی اطّلاعات بین افراد رد و بدل می شود و موجب تسهیم دانش در سازمان می گردد و کارکنان را قادر می­سازد تا از یکدیگر یاد بگیرند. افراد نه تنها از تجارب خود به طور مستقیم در حل مسائل استفاده می­کنند بلکه از تجارب اعضای دیگر تیم هم بهره می­برند (ون ورکن و همکاران، 2010، 140). همواره تیم ها خاصیّت هم­افزایی[1] دارند. برای این که تیم موجب هم افزایی شود افراد باید به تخصص­های یکدیگر اعتقاد و اعتماد داشته باشند و با هم به مشارکت بپردازند زیرا این اعضا از سطوح مختلف سازمان تشکیل شده اند و دارای حرفه و تخصّص های متفاوتی هستند(شاف و همکاران، 2006، 4). همواره ارائه هر گونه پاسخ یا پیشنهادی که توسط این افراد متخصّص انجام می شود، نیاز به سازماندهی و بازخور مناسب دارد که در تیم معمولاً افراد پاسخ های خود را درباره مسائل بیان می کنند و سپس توسط یک فرد مسئول، پاسخ های مختلف مقایسه و بررسی شده و به طور دایم بازخور صورت می گیرد چنین بازخورهایی می تواند باعث شود تا افراد از یکدیگر یاد بگیرند و آگاهی خود را بالا ببرند(کان ورسمن و همکاران،2013، 2).

 1-هم افزایی یعنی همکاری چند عامل به طوری که اثر کلی آنها ، از مجموع  اثرات آنها  که به صورت مستقل به دست می آید بیش تر باشد(آندرشگو، 2012، 68).

دانلود پایان نامه
این نوشته در مقالات و پایان نامه ها ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.