جستجوی مقالات فارسی – ارائه مدل چند هدفه انتخاب تامین کنندگان در زنجیره تامین چند محصوله …

جدول فوق شامل چندین شاخص به همراه چندین آلترناتیو مطح گردیده است. که در آن گزینه های ممکن برای انتخاب تصمیم گیرنده و معیارهای سنجش عملکرد گزینه ها و رتبه بندی گزینه ی در رابطه با معیار و وزن معیار می باشد.
یکی از انواع متد های تصمیم گیری که دارای پایه و منطق ریاضی نیز می باشد روش تصمیم گیری سازشی می باشد. پیش فرض اصلی در تئوری مطلوبیت این است که تصمیم گیرنده آلترناتیوی را انتخاب می کند که حداکثر مطلوبیت را برایش داشته باشد. برای این منظور روش برنامه ریزی سازشی مطرح گردید. مبنای این روش، حداقل نمودن بردار ارزیابی آلترناتیوها از نقطه ایده آل مثبت است(یعنی انتخابی که برای تصمیم گیرنده بیشترین مطلوبیت را داشته باشد). مزیت اصلی این روش سادگی ساختار مفهومی آن است(ابوسینا و آمر، ۲۰۰۵). روش تصمیم گیری سازشی با توجه به مفهوم آن بیشتر به روش های تاپسیس[۴۷] و ویکور[۴۸] اطلاق می گردد.
 
روش تاپسیس
تاپسیس روشی چند معیاره برای مشخص کردن راه حل انتخاب از مجموعه محدودی از گزینه ها می باشد. قاعده اصلی گزینه انتخابی کوتاه ترین فاصله از راه حل ایده آل مثبت و دورترین فاصله از راه حل ایده ال منفی است. پروسه تاپسیس می تواند به صورت مجموعه ای از مراحل ارائه شود. روش تاپسیس اولین بار توسط هوانگ و یون[۴۹] در سال ۱۹۸۱ به عنوان یک روش تصمیم گیری سازشی بر مبنای حداقل نمودن بردار ارزیابی آلترناتیوها از نقطه ایده آل مثبت و حداکثر نمودن آن از نقطه ایده آل منفی مطرح گردید. به دنبال آن در سال ۱۹۹۴ روش تاپسیس توسط لایی[۵۰] و همکارانش برای حل مسائل برنامه ریزی چند هدفه به کار گرفته شد. نوع گسترش یافته تاپسیس تحت عنوان روش تاپسیس گروهی توسط چن[۵۱] در سال ۲۰۰۰ مطرح گردید. علاوه بر این روش تاپسیس برای حل مسائل تصمیم گیری با پارامترهای فازی نیز به کار گرفته شد. همچنین ابوسینا در سال ۲۰۰۰ از این روش برای حل مسائل برنامه ریزی چند هدفه پویا استفاده نمود. اصل پایه ای تاپسیس انتخاب گزینه ای با کوتاه ترین فاصله از ایده آل مثبت و بیشترین فاصله از ایده آل منفی است. در حقیقت تاپسیس دو نقطه ارجاع را ارائه می کند.
۲-۷- روش ویکور
روش ویکور یک روش کاربردی در مسائل تصمیم گیری در مواجه با شاخص های مختلف و حتی متناقض می باشد. روش ویکور که یک اصطلاح صربستانی می باشد به عنوان یکی دیگر از روش های سازشی توسط اپریکوویچ[۵۲] در سال ۱۹۹۸ معرفی گردید. روش ویکور بر رتبه بندی و انتخاب مجموعه ای از گزینه ها در حضور معیارهای متعارض، تمرکز می کند. معیار رتبه بندی گزینه ها در این روش همزمان بر اساس میزان نزدیکی به حل ایده آل و در نظر گرفتن حداکثر میزان تاسف می باشد. به زبان ساده به طور کلی روش تاپسیس میزان فاصله از ایده آل ها را در نظر می گیرد و روش ویکور میزان تاسف هر گزینه را اندازه گیری می کند. هر گزینه ای که فاصله اش از ایده آل کمتر باشد به عنوان بهترین انتخاب می شود. وانگ[۵۳] و همکارانش در سال ۲۰۰۶ روش تصمیم گیری ویکور را با روش فازی ترکیب نمودند و روش ویکور فازی را ارائه دادند. مبنای رتبه بندی در روش ویکور براساس معیار نزدیکی به جواب ایده آل یا معیار دوری از میزان تاسف می باشد(اپریکوویچ، ۱۹۹۸و اپریکوویچ و تزنگ[۵۴]، ۲۰۰۴). وحدانی و همکارانش در سال ۲۰۱۳ یک روش سازشی برای تصمیم گیری با معیار های چند گانه ارائه دادند که همزمان از هر دو روش ویکور و تاپسیس استفاده می نماید. از آنجایی که در این روش از مزایای هر دو روش سازشی فوق همزمان استفاده گردیده است، بنابراین در پژوهش از این روش در راستای تشکیل مدل بهره گرفته شده است.
۲-۸- مرور مقالات انتخاب تامین کننده
در این قسمت به مرور مقالاتی در زمینه انتخاب تامین کننده در حالت تک هدفه و چند هدفه و نیز در شرایط فازی می پردازیم:
۲-۸-۱- مرور مقالات انتخاب تامین کننده تک هدفه
استاینف و ناراسیمهان[۵۵] (۱۹۸۶) از مدل برنامه ریزی مختلط عدد صحیح تک هدفه بهره بردند تا مجموع هزینه های مرتبط با حمل و نقل و هزینه خطا برای بهره برداری غیر موثر از ظرفیت تامین کننده را حداقل نماید. قدسی پور و ابرین[۵۶] (۲۰۰۱) یک مدل عدد صحیح غیر خطی برای مسئله منبع یابی چند معیاره ارائه دادند. مدل، جهت تخصیص محصولات به تامین کنندگان و به منظور می نیمم سازی هزینه خرید سالیانه ارائه شدکاکرواستیا[۵۷] و همکاران (۲۰۰۲) یک مدل تحلیلی از برنامه ریزی مختلط عدد صحیح را جهت فرآیند انتخاب تامین کنندگان در طراحی شبکه زنجیره تامین توسعه دادند. محدودیت هر تامین کننده بالقوه در فرآیند مد نظر قرار گرفته شده بود. هدف فرض شده برای زنجیره تامین، حداقل سازی سطح نارضایتی مشتریان بود که با دو معیار ارزیابی شد ۱- هزینه ۲- مدت زمان تحویل.
پروت و چااو هااون[۵۸] و (۲۰۰۳)مقاله خود را با تحلیل مساله خرید یک محصول از چند تامین کننده با هدف کمینه سازی هزینه آغاز می کنند. مقدار تقاضا برای محضول معین و ثابت در نظر گرفته شده است و هر تامین کننده برنامه مقداردهی منحصر به فرد خود ارائه می دهد که شامل یک هزینه ثابت به انضمام یک هزینه صعودی مقعر می باشد. برای حل این مساله آنها روشی ابتکاری را توسعه می دهند و برای بررسی نحوه عملکرد آن، ۲۰ مساله آزمایشی را حل می کنند. در ادامه کار خود، مساله را در حالت چند تامین کننده و چند خریدار تعمیم داده و به شکلی مشابه مورد بررسی قرار می دهند.
کراما[۵۹]و همکاران (۲۰۰۴) در مقاله خود مساله خرید را در نظر گرفته اند که در آن یک شرکت تولید کننده به عنوان خریدار می خواهد چندین ماده اولیه را از مجموعه ای مشتمل بر چندین تامین کننده تهیه کند. همچنین خریدار برای تولید یک محصول گزینه های انتخابی مختلفی را به عنوان روشهای تولید در اختیار قرار داد که هر دو روش مقادیر و نوع ماده اولیه مورد نیاز متفاوت است. بنابراین آنها یک مدل برنامه ریزی عیر خطی ترکیبی صفر و یک را با هدف کمینه سازی هزینه خرید برای بررسی این شرایط پیچیده در نظر گرفته اند. در ادامه کار خود روش های گوناگونی برای خطی کردن مدل خود پیشنهاد داده اند و مدل های بدست آمده خطی را با اطلاعات و داده های واقعی مورد ارزیابی قرار دادند.
۲- ۸-۲- مرور مقالات انتخاب تامین کننده چند هدفه
وبر[۶۰]و همکاران (۲۰۰۰) یک مدل برنامه ریزی چند هدفه را به منظور تعیین مقدار بهینه سفارش ارائه دادند. در این مدل سه تابع هدف وجود داشت. جواب بهینه به عنوان ورودی در مدل تحلیل پوششی داده ها مورد استفاده واقع شده که برای اندازه گیری تاثیر کارایی محدودیت ها در مدل برنامه ریزی چند هدفه بود.
کارپاک[۶۱] و همکاران (۲۰۰۱) یک مدل برنامه ریزی آرمانی[۶۲] برای ارزیابی و انتخاب تامین کنندگان و تعیین مقدار بهینه سفارش محصول ارائه دادند. مدل دارای سه آرمان بود که عبارتند از: هزینه، کیفیت و قابلیت اعتماد تحویل. محدودیتهای در نظر گرفته در مدل تقاضای خریدار و ظرفیت تامین کنندگان بود.
پرسین[۶۳] (۲۰۰۶)ابتدا ازروش تحلیل سلسله مراتبی[۶۴] برای بدست آوردن اوزان تامین کنندگان بالقوه و با توجه به ۲۰ معیار ارزیابی استفاده کرد. این اوزان به عنوان ضرایب پنج تابع هدف وارد مدل برنامه ریزی آرمانی شد. هدف مدل، تعیین مقدار خریداری شده از هر تامین کننده بود. ناراسیمهان[۶۵]و همکاران (۲۰۰۶) مدلی چند هدفه را جهت تعیین بهترین تامین کنندگان و تخصیص سفارش به آنها بنا نهادند. آن ها از پنج معیار برای ارزیابی تامین کنندگان استفاده نمودند. وادوا و راویندرا[۶۶] (۲۰۰۷) مسئله انتخاب تامین کننده را به عنوان یک مسئله چند هدفه در نظر گرفتند مه دارای سه تابع هدف بود. آنها سه روش حل برای مسئله ارائه داده و آنها را با هم مقایسه کردند.
لیااوو ریتچر[۶۷] (۲۰۰۷) یک مدل برنامه ریزی چند هدفه را برای مسئله انتخاب تامین کننده در شرایط تقاضای احتمالی فرموله کردند. چهار تابه هدف در مدل در نظر گرفته شده بود. به جای حل مسئله به صورت کلاسیک، از الگوریتم ژنتیک برای حل مسئله و تعیین بهترین تامین کننده/ تامین کنندگان استفاده شد. عملکرد تامین کنندگان بالقوه با استفاده از ANP و با در نظر گرفتن ۱۴ معیار ارزیابی شد. این اولویت ها در یکی از سه تابع هدف مدل لحاظ شدند. تالاری[۶۸]و همکاران (۲۰۰۸) ترکیبی از مدل های برنامه ریزی چند هدفه و روش ورودی محور برای تعیین استراتژهای مذاکره با تامین کنندگان کارا را به کار بردند. رضایی و داوودی[۶۹] (۲۰۱۱) دو مدل تحلیل پوششی داده ها[۷۰]ی غیر خطی عدد صحیح آمیخته چند هدفه برای مسائل اندازه انباشته چند دوره ای شامل چند محصول و چند تامین کننده ارائه کردند. مفاخری[۷۱]و همکاران (۲۰۱۱) یک برنامه ریزی پویا دو مرحله ای را برای مدیریت زنجیره تامین پیشنهاد داده اند. در مرحله اول، تامین کننده ها با استفاده از روش تحلیل سلسله مراتبی رتبه بندی می شوند و در مرحله دوم، مدل تخصیص سفارش به منظور بیشینه سازی مطلوبیت و کمینه سازی قیمت کل با محدودیتهای تقاضا، ظرفیت و سطح موجودی اعمال شده است.
۲-۸-۳- مرور مقالات انتخاب تامین کننده در حالت فازی
زرندی و صغیری[۷۲] و (۲۰۰۳) از یک مدل برنامه ریزی خطی چند هدفه فازی را جهت انتخاب تامین کننده به کار بردند. در مدل پیشنهادی آنها اهداف و محدودیت ها به صورت فازی هستند و در حالت چند محصوله است آنها سپس این مدل را به یک مدل تک هدفه گام به گام تبدیل کردند. در اینجا وزن معیار ها یکسان نیست.
کومار[۷۳](۲۰۰۴) از یک مدل برنامه ریزی چند هدفه خطی فازی جهت انتخاب تامین کننده استفاده کرد و از برنامه ریزی آرمانی فازی برای حل مسئله انتخاب تامین کننده استفاده کرد. او از داده های دنیای واقعی برای نشان دادن اثربخشی مدل پیشنهادی استفاده کرد.
عمید[۷۴]وهمکارانش (۲۰۱۱) برای اولین بار در یک مسئله انتخاب تامین کننده یک مدل برنامه ریزی چند هدفه خطی فازی سیستماتیک را به طوری توسعه دادند به طوری که تصمیم گیرنده بتواند وزن های متفاوت به معیار ها در مسئله بدهند. در این مدل سه تابع هدف و یک محدودیت تقاضا با ورن های متفاوت در نظر گرفته شده بود هدف تعیین میزان بهترین سفارش به هر کدام از تامین کنندگان بود. یک روش حل نیز برای حل این مدل پیشنهاد داده شد
Faez و همکارانش (۲۰۰۹) کاربرد روش استدلال مبتنی بر مورد[۷۵] را برای حل مسئله انتخاب فروشندهمورد مطالعه قرار می دهند آنها به منظور پوشش دادن مشخصه هایی که عملکرد آنها در انتخاب فروشندگان به صورت غیر دقیق ارزیابی می شوند، از قابلیتهای منطق فازی بهره گرفته و پارامترهای نا دقیق به کمک اعداد فازی با توابع عضویت خطی مشخص شده اند. علاوه بر آن به منظور بالا بردن دقت و کارایی فرآیند بازیابی فروشنده مناسب از میان گزینه های موجود در بانک اطلاعاتی فروشندگان، روشتاپسیس فازی برای ارزیابی و اولویت بندی نهایی فروشندگان پیشنهاد و به کار گرفته شده است.
اواستی[۷۶]و همکارانش (۲۰۱۰) ۲۰۱۰ یک رویکرد چند معیاره فازی برای ارزیابی کارایی محیطی تامین کنندگان ارائه می دهند این رویکرد شامل ۳ مرحله است مرحله اول شامل تعیین معیارها جهت تعیین کارایی محیطی تامین کنندگان و در مرحله دوم معیارهای انتخاب شده را با گزینه ها (تامین کنندگان) گوناگون به ازای هر معیار ارزیابی می کنند و از این رتبه بندی های زبانی در تاپسیس استفاده می شود تا نهایتا تامین کنندگان را رتبه بندی کند.
وو[۷۷]و همکارانش (۲۰۱۰) هم یک مدل برنامه ریزی چند هدفه فازی جهت مسئله انتخاب تامین کننده ارائه کردند ولی فاکتور ریسک را هم در نظر گرفتند و از یک رویکرد احتمالی جهت حل مدل استفاده کردند.
دالاله[۷۸] و همکارانش (۲۰۱۱) هم یک مدل تصمیم گیری چند معیاره فازی برای انتخاب تامین کننده ارائه دادند و از دیمتل[۷۹]برای بدست آوردن وزن معیارها واز روش تاپسیس برای رتبه بندی تامین کنندگان استفاده کردند. زقاری و بن یوسف (۲۰۱۲) از دوفاز تصمیمگیری برای مسائل انتخاب تامین کننده گروهی استفاده کردند تاهم بتوانند تامین کنندگان را انتخاب کنند و هم مقدار بهینه تخصیص به هر کدام از آنها را ارزیابی کنند در فاز اول، روش تحلیل سلسله مراتبی فازی با ۴ کلاس جهت انتخاب تامین کنندگان استفاده شده ودر فاز دوم از تکنیک تاپسیس فازی در تصمیم گیری شان استفاده کردند.آنها معیارهای (قیمت، کیفیت و تحویل)را مد نظر قرار دادند و از تاپسیس فازی جهت ارزیابی مقدار بهینه به تامین کنندگان انتخابی استفاده کردند. آریکان[۸۰](۲۰۱۳) از مدل برنامه ریزی چند هدفه خطی فازی جهت انتخاب تامین کننده با چندین منبع استفاده کرد.او در مدل خود از اهداف می نیمم کردن هزینه، ماکزیمم کردن سطح کیفیت خدمت و ماکزیمم کردن تعداد کالایی که به موقع تحویل داده می شوند استفاده کرد. و از رویکرد فازی جهت حل مسئله برنامه ریزی خطی استفاده کرد. برخی از مهم ترین پژوهش های انجام شده در حوزه انتخاب تامین کنندگان در جدول(۲-۲) ارائه گردیده است.
جدول( ۲-۲): تحقیقات انجام شده در زمینه مراحل فرآیند ارزیابی و انتخاب تامین کننده

مطلب دیگر :
دسترسی متن کامل - بررسی رابطه بین هوش هیجانی وحمایت اجتماعی با سلامت روان در سالمندان شهر ...

برای دانلود متن کامل پایان نامه به سایت zusa.ir مراجعه نمایید.